چيزي حدود يه دوهفته و نيمه كه نتونستم يه پست جديد بزارم توي وبلاگم . از اون دسته از دوستايي كه با تلفن و ايميل و اينجور چيزا جوياي حال من شدن ممنونم . راستش رو بخايد توي اين مدتي كه ميشه گفت بعد از عيد فطر بود خدا يه مشگل بزرگ رو انداخته بود جلوي پام كه حلش كنم ، حالا نمي دونم توي اين مدت تونستم به خوبي حلش كنم يا نه ؟ آقا در كل ، از دوستاي عزيزم همچون : اميد ، رضا ، ساناز ، مريم ، داريوش ، سعيد ، ايمان ، تينا ، آرزو ، امير ، آرش ، جواد و عاطفه كه با من به هر نحوي تماس گرفتن ممنونم كه جوياي حالم شدن . خودتون گل بودين چرا گل و شيريني برام آوردين . رضا جون باتوام كه با دوتا از دوستات كه اسماشون رو الان يادم نيست اومدين عيادتم . بابا تكنولوژي ها هيچ هديه اي به اندازه اون بسته شيريني كه همش رو خودتون خوردين و به من هيچي ندادين برام باحالتر نبود . مريم و ساناز و آرش هم كه اصلا نگو و نپرس . ماشاالله خيلي باكلاسترن . فكر مي كنم قبلا با هم قرار گذاشته بودن كه برام هر كدوم يه شاخه گل رز بيارن . دستتون درد نكنه . درسته كه گلا رو توي باغچه بيمارستان كاشتم اما اين به اين خاطر بود كه دوباره گلا رو بزارم همونجايي كه بودن و شما كندين برام آوردين . اصلا يادم نمي ره كه به خاطر يه آبميوه ايمان بلند شد كل مغازه ها رو گشت . اونم مغازه هايي كه همشون تعميرات لوازم خانگي و اينجور چيزا بود . ايمان جون همون اول مي گفتي كه پولت به آخر رسيده تا بلند نشي اين همه صافكاري و نقاشي رو به خاطر يه آبميوه صد تومني بگردي . خودت شيرين تر از آبميوه اي . من خودت رو دوست دارم نه آبميوت رو . قربون اون دسته از آدمهاي با كلاسي كه اومدن آي دي و پسوردم رو گرفتن و بعدش اومدن با دوستاي اينترنتي صحبت كردن و بعدش قرار گذاشتن و من بيچاره رو اينجا تنها گذاشتن برم . بابا شما كه رفتي با آي دي من با يه عالمه آدم پز دادي و چتيدي چرا منو 17 روز توي اون زندون مرده ها تنها گذاشتين . بابا دم شما گرم . روزي كه عاطفه با مامانش برام عيادتم اومده بودن خيلي روز قشنگي بود چون مامانش منو يكسره آقا مهندس صدا مي كرد . خود عاطفه هم مي گفت : « مامان اين آقا محمود همون سايت ايران سهرابه ها ، خود خودشه ، نگا من با كيا مي پلكم » مامانش هم همش چش قره مي رفت و مي گفت : « ساكت باش دختر بده به خدا » . توي اون مدت 17 روز ركورد خوردن آبميوه رو شكستم . دقيقا از كل همه ي دوستايي كه اومده بودن چيزي در حدود 113 تا آبميوه انداختم بالا . الان كه دارم اينا رو براتون مي نويسم شكلم شده عينهو آبميوه . راستي يادم رفت يه متشكرم خيلي خيلي با كلاس به دوست خوبم آقا دكتر و خانم عزيزش كه منو توي 17 روز تحمل كردن بگم . آقا دكتر و خانم آقا دكتر ، دمتون گرم خيلي باحاليد . درسته كه خيلي اذييتتون كردم اما تو رو خدا منو ببخشين . خيلي بهتون سختي دادم . مي دونم كه در حقتون بد كردم اما جون ماماناتون منو ببخشين . يادم مياد روز اولي كه منو با اون حال و روز آوردن پيشتون گفتين بابا اينكه رفته اون دنيا ، اما لطف كردين و ديدين من هنوز دارم نفس مي كشم و نزديك بود مامان بابام هر دوتاشون سكته كنن بعدشم سريع منو بردين توي اون اتاق لعنتي . اي كاش ... . بعضي وقتا آدم براي اينكه بتونه يه چيزي رو بگه كلمه كم مياره . الان همون موقس . هيچي يادم نمي ياد . تنها چيزي كه يادمه از همون روز دوم بيمارستانه . باشه بعداً براتون مفصلش رو همينجا مي نويسم . باور كنين يه عالمه سختي و درد كشيدم ، اصلا يادم نميره كه اون دنيا رو جلوي چشمام ديدم . خيلي سخته خيلي . خدايا نمي دونم چكار كردم كه بايد اينجوري تاوون پس بدم . اي كاش ... .