مدتيه..چشمانم رنگ شادی نديده......
مدتيه...لبانم   طعم شيرينی احساس نکرده....
مدتيه دستانم...گرما رو لمس نکرده......
عشق هم برای من بی رنگ شده....
زندگی برای من کم رنگ شده.....
توی يک آسمان تاريک...فقط و فقط ..ستاره مرگم به من چشمک ميزنه....
توی آسمونی که روزهای گرمش با عشق شروع ميشد....
و با ستاره عشق هم  تاريک ميشد...ولی ستاره من می درخشيد...
به من چشمک ميزد...با من بازی ميکرد...با من ميخنديد..........
می گفتم دوست دارم....
می گفتم عاشقم......
می گفتم عاشق چشمانتم.....
می گفتم بگذار برای تو بميرم....
......ولی فقط می خنديد........
..و من شاد ميشدم.....از اينکه عاشقم....
...حالا من ستارم رو گم کردم.....
حالا که تنها شدم....
حالا که غم گين شدم ....نيستی به من بخندی ...تا من شاد بشم...
نو بشم.....
چقدر تنها شدم....
چقدر تنها بودم....
چقدر تنها هستم.....
ولی.....
عاشق بودم.....
عاشق هستم....
عاشق هم ميمونم تا بميرم......
برم و يک ستاره بشم.....
....نمی خواهم غمگين باشم....
..توی بارون برم و خيس بشم.....
توی آينه..يه دل تنها ببينم....
....اشک بريزم.....
حالا که کيبرد رو نگاه ميکنم...ميبينم خيسه.....چرا؟؟؟
من که غمگين نيستم....
من که هيچ وقت به جايی خيره نميشم و در حالی که خاظرات رو مرور ميکنم...احساس خنکی روی گونه هام کنم...وبعد ببينم که خيس شدن...
مگه من عاشقم؟؟
مگه من ديوانم؟؟؟
مگه من ...........
ولی باز هم به خودم ميگم نمی دونم....
نمی دونم.. که من کی هستم...
خودم رو از خودم پنهان ميکنم....ولی عشق رو ...........
دوست دارم...برای هميشه..